Badacze zaproponowali metodę 'Artifact Distillation', w której zaawansowane modele eksportują swoje procedury rozwiązywania problemów do banku artefaktów. Mniejsze modele odpytują ten bank w czasie rzeczywistym, co pozwala na poprawę ich wyników bez konieczności kosztownego trenowania.
Naukowcy zaproponowali LOTUS, strukturę do wykrywania halucynacji, która wykorzystuje multilinieową dekompozycję niskiego rzędu do wyodrębniania sygnałów z ukrytych warstw LLM. Analizując szczytowe aktywacje i wzorce międzywarstwowe, metoda ta skuteczniej identyfikuje błędne odpowiedzi niż obecne techniki oparte na poolingu.
Naukowcy opracowali TraceQuery, framework rzadkiego (sparse) dekodowania, który redukuje koszty obliczeniowe dyfuzyjnych dużych modeli językowych (dLLM). Poprzez analizę trajektorii odszumiania, metoda selektywnie przelicza tylko niezbędne reprezentacje tokenów zamiast wykonywać zbędne operacje, zachowując wysoką dokładność przy mniejszym zapotrzebowaniu na moc obliczeniową.
Badacze opracowali metodę opartą na algorytmie k-center i wektorach (embeddings), która pozwala wybierać mniejsze, wysoce reprezentatywne podzbiory danych treningowych dla modelu Whisper. Podejście to przewyższa losowe próbkowanie dzięki lepszej reprezentacji różnorodności językowej, co jest szczególnie istotne przy ograniczonych zasobach.
Naukowcy wprowadzili Recursive Semantic Divergence (RSD) – nienadzorowaną metrykę, która mierzy i karze niespójność w trajektoriach działania agentów LLM. Stosując RSD jako sygnał nagrody podczas dostrajania (fine-tuning), modele wykazują znacznie bardziej stabilne zachowanie i wyższe wskaźniki sukcesu w zadaniach wykorzystujących narzędzia.
Najnowsze badania nad modelem Qwen3.5-27B dowodzą, że choć interwencje w aktywacje mogą wymusić na modelu konkretną odpowiedź, często nie prowadzą do poprawnego wnioskowania. Zauważono, że zyski w poprawności wyboru zanikają przy zmianie kontekstu, co sugeruje, że wymuszone odpowiedzi nie odzwierciedlają logicznego zrozumienia warunków korzystania z narzędzi.
IBM Research wydał vLLM-Hook MIA, plugin dla open-source'owego silnika wnioskowania vLLM, który pozwala deweloperom obserwować i ingerować w wewnętrzne stany modelu w czasie działania — np. odrzucać złośliwe prompty, oznaczać zmyślone fakty czy korygować ton odpowiedzi — bez wyłączania szybkiego trybu wykonywania opartego na powtarzaniu grafu w vLLM. Według raportu technicznego IBM, MIA jest nawet 20 razy szybszy niż poprzedni vLLM-Hook i nawet 14 razy szybszy niż metody wstawiające kod bezpośrednio do modelu. W testach sterowanie modelem 8B Llama lub 1,5B Qwen dodawało tylko około 2% opóźnienia, a model 70B Llama - około 6%.
AWS udostępnił konektor NIXL typu „push” dla vLLM, zmieniający sposób przesyłania danych pamięci podręcznej klucz-wartość (KV) między instancjami prefill i decode w rozdzielonym serwowaniu LLM. Zamiast pobierania bloków KV przez instancję decode po zakończeniu prefill, instancja decode z wyprzedzeniem rejestruje docelową pamięć, a instancja prefill zapisuje dane KV bezpośrednio, gdy tylko są gotowe — usuwając koordynację ze ścieżki krytycznej. W testach z modelem Qwen3-32B w konfiguracji 1 prefill/1 decode na instancjach EC2 P5en z EFA, tryb push osiągnął nawet 3-krotnie lepszy czas do pierwszego tokenu (TTFT) i nawet o 30% lepszy czas generowania pojedynczego tokenu (TPOT) niż domyślny tryb pull, zwłaszcza przy dużym obciążeniu zapytaniami.