Badania pokazują, że format pytań wielokrotnego wyboru (MCQ) tłumi zachowania odmawiające w modelach LLM. Eksperymenty na modelach Llama-3.1-8B i Qwen3-8B wykazują, że wymuszenie konkretnej litery odpowiedzi przesuwa aktywacje modelu 3x dalej od kierunku odmowy, co oznacza, że benchmarki bezpieczeństwa oparte na MCQ mogą zawyżać ocenę bezpieczeństwa modelu.
Agenci AI często błędnie interpretują starsze komentarze w kodzie, takie jak TODO lub FIXME, traktując je jako aktualne wytyczne. Badania wykazały, że w 6% sesji programistycznych agenci podejmują niepotrzebne działania dotyczące zamkniętych lub przestarzałych błędów, co prowadzi do wzrostu kosztów i nieplanowanego rozszerzenia zakresu prac (scope creep).
Naukowcy odkryli, że modele LLM wykazują tendencję do udzielania natychmiastowych, często błędnych odpowiedzi w niejednoznacznych sytuacjach, zamiast zadawania pytań wyjaśniających. Wprowadzili BACE (Belief-Aware Critic with Epistemic tracking) – lekką metodę działającą na zamrożonym modelu językowym, która strategicznie decyduje, kiedy poprosić o doprecyzowanie.
Naukowcy przedstawili SLATE, narzędzie do oceny długoterminowego wyboru API na dużą skalę w środowiskach korporacyjnych. W odróżnieniu od obecnych testów, wymusza on na modelach nawigację wśród około 1000 narzędzi w celu wykonania złożonych zadań.
Google wprowadziło Physical-Engineering's Last Exam (PLE), nowy benchmark stworzony do oceny zdolności agentów AI w inżynierii mechanicznej, elektrycznej, cywilnej i strukturalnej. W przeciwieństwie do standardowych testów akademickich, PLE wymaga od agentów przetwarzania rozbudowanych projektów, obejmujących m.in. rysunki CAD i kody budowlane, w celu generowania bezpiecznych i zgodnych z normami wyników.
Badacze zaprezentowali Circuit Oracle, system LLM oparty na wielu agentach, zaprojektowany do interpretacji obliczeń modeli językowych poprzez analizę grafów atrybucji. Narzędzie wykorzystuje wywołania narzędzi (tool calling) do odpowiadania na pytania w języku naturalnym dotyczące zachowania i bezpieczeństwa modelu docelowego.
Badacze z Apple zaprezentowali infrastrukturę do uczenia online agentów mobilnych, która rozdziela logikę planowania od interpretacji wizualnej interfejsu. Dzięki zastosowaniu szczegółowych sygnałów zwrotnych od LLM oraz nowej metody GiGPPO, modele te osiągają znacznie lepszą stabilność niż systemy szkolone wyłącznie na statycznych danych.
Najnowsze badania wykazują, że modele językowe nie potrafią adaptować się do ewoluujących preferencji użytkownika, często polegając na nieaktualnych danych historycznych. Chociaż modele dobrze radzą sobie z wyborem strategii w testach wielokrotnego wyboru, podczas generowania otwartego odnotowano spadek kalibracji o 35–46%.
Naukowcy wprowadzili Recursive Semantic Divergence (RSD) – nienadzorowaną metrykę, która mierzy i karze niespójność w trajektoriach działania agentów LLM. Stosując RSD jako sygnał nagrody podczas dostrajania (fine-tuning), modele wykazują znacznie bardziej stabilne zachowanie i wyższe wskaźniki sukcesu w zadaniach wykorzystujących narzędzia.
Nowe badanie podważa powszechne przekonanie, że los agenta AI wobec ataku prompt injection jest przesądzony w momencie przeczytania złośliwego tekstu. Badacze opracowali metodę rozgałęzionych przebiegów (branching rollouts) na zestawach testowych AgentDojo: powtarzali przebieg agenta do momentu, gdy natrafia na wstrzykniętą instrukcję, a następnie wielokrotnie symulowali dalszy ciąg epizodu, by zmierzyć, ile ostatecznego wyniku było już przesądzone, a ile pozostawało otwarte. Dla agenta Qwen3 bez rozszerzonego rozumowania ('thinking') 91% wyniku było już ustalone w tym momencie; po włączeniu rozumowania wskaźnik ten spadł do 62%, co pokazuje, że decyzja o posłuszeństwie często kształtuje się jeszcze długo po pierwszym kontakcie z atakiem. Włączenie rozumowania obniżyło też skuteczność ataków wobec Qwen3, ale zwiększyło ją dla dwóch innych testowanych modeli, a wyniki benchmarków dla rozumujących agentów różniły się po powtórzeniu testu nawet w 35% przypadków.
Google Research przedstawił badania nad osadzaniem agentów AI w fizycznej rzeczywistości laboratoryjnej za pomocą systemu cyfrowego bliźniaka o nazwie VERID, który pozwala agentom bezpiecznie planować i wykonywać protokoły robotów do obsługi cieczy. W połączeniu z zamkniętymi cyklami projektowania molekularnego dla aptamerów i białek, agenci uczyli się na podstawie wyników laboratoryjnych, poprawiając wskaźniki skuteczności w kolejnych rundach i ostatecznie odkrywając jednocyfrowe nanomolowe białka wiążące dla celu związanego z nowotworem.
IBM Research wykorzystało skoordynowaną „fabrykę agentów” wieloagentowych do eksploracji optymalizacji sprzętowych dekodera korekcji błędów kwantowych, porównując modele własnościowe i otwarte modele wiodące przy tym samym budżecie 100 hipotez. Konfiguracja z otwartym modelem, uruchomiona lokalnie przez framework rozproszonego wnioskowania IBM llm-d, osiągnęła 52-krotne przyspieszenie względem bazowego projektu za około 26 USD kosztów wnioskowania, w porównaniu do 299 USD dla konfiguracji z modelem własnościowym, która osiągnęła wyższe, 204-krotne przyspieszenie. Badanie pokazuje, że routing uwzględniający pamięć podręczną i efektywne serwowanie (98% trafień w cache prefiksów, ~0,11 USD za milion tokenów) sprawiły, że podejście z otwartymi modelami było znacznie tańsze, przy wciąż znajdowaniu poprawnych, kompaktowych projektów sprzętowych.
Badacze Apple ML opublikowali artykuł na NeurIPS wprowadzający SELFCOMPACT – strukturę pozwalającą agentom opartym na modelach językowych samodzielnie decydować, kiedy i jak kompaktować zgromadzony kontekst, zamiast polegać na kompaktyzacji wyzwalanej w stałych odstępach na podstawie liczby tokenów. Metoda łączy narzędzie kompaktyzacji wywoływane przez model z lekkim zestawem reguł wskazujących, kiedy działać (gdy podzadanie zostało rozwiązane) i kiedy wstrzymać się (w trakcie wyprowadzania lub przy utknięciu). Testowana na sześciu benchmarkach i siedmiu modelach, dorównała lub przewyższyła kompaktyzację w stałych odstępach, zużywając znacznie mniej tokenów.
Badacze Apple, wspólnie z Narodowym Uniwersytetem Singapuru, opublikowali pracę o RISED – nowej metodzie trenowania agentów LLM, które muszą jednocześnie uczyć się w wielu różnych środowiskach interaktywnych. Zamiast polegać wyłącznie na skalarnych sygnałach nagrody, RISED wykorzystuje sędziego LLM, który oznacza każdy przebieg treningowy rubrykami opisującymi zachowanie, a następnie wykorzystuje te oznaczenia do wyboru danych treningowych i dostarczenia dodatkowego nadzoru. Autorzy podają, że RISED osiąga najwyższy średni wskaźnik sukcesu we wszystkich środowiskach w porównaniu z istniejącymi metodami, zajmując pierwsze lub drugie miejsce w każdym testowanym środowisku.
Google Research opublikowało raport z warsztatów Contextual Agent Privacy and Security (CAPS), współtworzony przez ponad 50 naukowców i przedstawicieli branży. Raport argumentuje, że agenci AI muszą rozumieć kontekstowe normy społeczne, a nie tylko statyczne uprawnienia, aby działać właściwie przy obsłudze danych osobowych i wykonywaniu działań w imieniu użytkownika. Zaproponowano wielowarstwowe podejście obejmujące sandboxing na poziomie systemu, wnioskowanie na poziomie modelu, kontrolki zorientowane na użytkownika, zabezpieczenia wielu agentów i zarządzanie ekosystemem, oparte na teorii Integralności Kontekstowej (Contextual Integrity).
GitHub opublikował ReviewBench, benchmark w fazie podglądu badawczego (research preview), który ma umożliwić porównywanie agentów AI do przeglądu kodu według wspólnego, weryfikowalnego standardu. Zbiór danych obejmuje 219 rzeczywistych publicznych pull requestów w 19 językach i 187 repozytoriach, dobranych tak, by odzwierciedlały rozkład języków i rozmiarów wśród 103,9 mln rzeczywistych pull requestów na GitHubie. Dane referencyjne (ground truth) pochodzą z połączenia recenzentów-ludzi, narzędzi do analizy statycznej oraz kilku czołowych modeli LLM, a ich oceny zweryfikowali starsi inżynierowie, których osądy zgadzały się z etykietami benchmarku w 96,6% przypadków. GitHub twierdzi, że już wykorzystał ReviewBench wewnętrznie do śledzenia własnego produktu Copilot code review (CCR), a zmiany wyników offline wiarygodnie przewidywały kierunek późniejszych testów A/B na produkcji.
Naukowcy z AWS opisują system, który modeluje sieć telekomunikacyjną jako stale aktualizowany graf ('cyfrowego bliźniaka') i wykorzystuje agentów AI do uruchamiania kaskady algorytmów grafowych (dekompozycja, klasteryzacja, rankingowanie centralności), aby zlokalizować źródłowe przyczyny awarii. Metodę zademonstrowano wspólnie z NTT DOCOMO na konferencji Mobile World Conference, podobno skracając czas analizy przyczyn źródłowych z godzin do minut w sieciach komercyjnych. Agenci konsultują też bazę wiedzy o incydentach oraz runbooki, a z czasem mogą przechodzić od roli doradczej do pełnej, samodzielnej naprawy.